ŚPI.
DOTYKAJĄ SIĘ. CIEPŁO JEST.
UŚMIECH NIE DO KOŃCA SZCZERY, A JAKŻE PIĘKNY I MOCNO OSADZONY W TWARZY.
PATRZĄ, NAJPEWNIEJ NA PANÓW, KTÓRZY CZASAMI CHODZĄ PO DACHU SĄSIEDNIEGO BUDYNKU I COŚ TAM MAJSTRUJĄ.
POWRÓT DO BLISKIEJ PERSPEKTYWY.
OGRODZENIA SĄ.
KROJĄ I PATRZĄ.
KROI I PYTA SIĘ, CO MYŚLIMY O JEJ NIEPODWAŻALNYM ZDANIU NA TEMAT JAKIEGOŚ ZJAWISKA, NAJPEWNIEJ ZAISTNIAŁEGO W ŚWIECIE SZTUKI.
NAKŁADAJĄ SAŁATKĘ.
CHWILĘ PO TEJ POZERCE FRANEK ZABRAŁ GABIE WIDELEC I TA SIĘ ROZBECZAŁA.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz